Vorige week heeft er zich bij ons een waar drama afgespeeld. De angst was op zowel mijn als mijn vriendin haar gezicht te lezen. De wanhoop stond ons nabij. Er werd gevloekt, gescholden gezucht. Mijn vriendin kon met moeite haar traantjes bedwingen...
Er was iets misgelopen, iets grondig misgelopen... Op het moment dat niemand het verwachte...
Omdat ik een moderne man ben (ahum) moest ik kleren in de was steken. En net had ik mijn verdomde ene sigaret op de avond opgerookt... Ik besloot mijn broek ook maar bij de was te gooien... Niet wetende welk drama dit zou aanrichten.
5 minuten later vroeg mijn vriendin haar aansteker terug. Jammergenoeg was die opeens spoorloos. En iemand die op het punt staat te roken en geen vuur vindt, heeft nogal vaak de nijging om buiten alle proporties te reageren.
Dus binnen de kortste keren stond heel ons appartement in rep en roer. Er moest en zou een vuurtje gevonden worden. Na 15 minuten zoeken en vele verzuchtingen naar mijn hoofd was er nog één optie.
De nachtwinkel om de hoek...
Wat was er nu met dat aanstekertje gebeurd? Wel het bleek zwaar verzopen te zijn door de wasmachine. Werken heeft het niet meer gedaan.
Had ik dus niet die ene stoeme sigaret per avond gerookt. Dan had ik dus NIET een aansteker verzopen. Ook NIET 15 minuten tevergeefs moeten zoeken achter een vuurtje. NIET veel te veel verwensingen naar mijn hoofd gekregen. NIET nog maar eens getuige geweest van hoe 'zielig' verslavingen eigenlijk zijn. Maar dan had ik rustig in mijn zetel kunnen zitten en naar TV kijken..
Nu had ik in mijn vorig bericht beloofd om eerlijk te melden of ik al dan niet gerookt heb. En na zo'n verhaal zou je natuurlijk een neen verwachten. Maar ik vrees dat ik er weer éne heb opgestoken. Jaja verslavingen.. Bah bah bah....
